Leef!Zutphen Zending Header

Brian en Mirte Longridge

Samen met hun dochters Jasmine en Leesha werken zij onder leprozen in Cebu City, Filippijnen. Tijdens hun huwelijksreis, twintig jaar geleden, leefden Brian (uit Ierland) en Mirte (Nederlandse) twee maanden in een leprakamp. Hier werden ze erg geraakt door de meestal zwaar afgewezen mensen. Inmiddels doen zij dit werk al twintig jaar. Leprozen hebben vaak stinkende wonden. Maar de diepste wond die mensen met lepra hebben, is de diepe emotionele pijn van afwijzing… Daarom is liefde en aanraking zo belangrijk.

Brian en Mirte Longridge

Brian en Mirte hebben 3 dochters, Rebecca (woont in NL, niet op foto), Jasmine (foto rechts) en Leesha (foto links).

Wanneer u het op uw hart hebt om ze te steunen, doneer dan naar onderstaande gegevens:

VPE ZENDING/ OWZ te Driebergen Bank #:  44.78.01.708

IBAN:  NL61ABNA0447801708 t.n.v. Brian en Mirte Longridge

Liefde en aandacht geven aan leprozen

“Ruim negen jaar geleden kwamen wij in de Filipijnen aan, nadat wij vijf jaar in India hadden gewoond. Wij kenden niemand, behalve een voorganger die met kinderen van de vuilnisbelt werkt. Hij is nog steeds onze beste vriend hier. We aanbidden samen met de leprozen tot God en geven les uit de Bijbel. We helpen ze Gods stem te leren verstaan. De meeste hebben nu een persoonlijke relatie met God. Mirte geeft les in bijvoorbeeld hygiëne en masseert de vrouwen. Brian doet dat soms bij de mannen. Zij noemen ons allebei lachend hun “huggers” (omarmers), omdat we hen veel knuffelen. We merkten namelijk dat ze soms spontaan beginnen te huilen wanneer je hen omarmt of kust. God verlangt er zo naar dat wij allemaal Zijn armen en voeten zijn op deze aarde, en dat proberen wij voor hen te doen.”

Liefde verspreiden in de gevangenis

“Ook werken we in de gevangenis met mensen die lange straffen ondergaan. We zijn voor deze zware criminelen een kerk begonnen, maar gaan nu ook naar de cellen en hallen, want we willen graag die mensen bereiken die niet naar de “kerk” willen komen.

De gevangenen slapen met 30 tot 50 (!) in een cel. We gaan altijd met een gitaar naar de cellen en vertellen over die God die alles ervoor over heeft gehad om hen maar als hun kinderen te mogen hebben. Wekelijks komen er veel tot Jezus, en we zingen Zijn hart uit voor hen en bidden met ze. Vaak zijn er tranen. Ook geneest God regelmatig iemand of meerdere tegelijk en dat bemoedigt hen in hoe echt Hij is. Velen kennen God inmiddels en hebben nu een relatie met Hem.

Wanneer we naar huis terugkeren van de mensen met lepra is het vaak met tranen in onze ogen. Het lijkt alsof alleen wij aan hun geven, maar zij geven ons zoveel meer terug gewoon door wie ze zijn. Wanneer we in het gezicht van een leproos of een gevangene kijken, zien we vaak Jezus door hun ogen terugkijken naar ons..

Wanneer we dicht bij God willen zijn is liefde het belangrijkste in ons hele leven. Jullie zijn allemaal zendelingen. Wij zijn niet meer speciaal dan jullie omdat wij op het zendingsveld zitten. Wanneer je je arm om iemand heen doet, eten voor iemand maakt als ze ziek zijn, ervoor kiest lief te zijn wanneer iemand je erg pijn doet, werkelijk geïnteresseerd bent in mensen om je heen, vooral hen die zich alleen voelen, verstoten zijn of afgewezen… dan ben jij ook een zendeling (!) en maak je hun eenzame hart meer open voor Jezus… Wanneer we dat allemaal doen, zal deze wereld erg open staan voor de genezende Vader, die ook hèn erg mist..”

Steun onze zendelingen, geef om dit werk!